به هر تقدیر با گذر هر چه بیشتر از دهه های انقلاب و غلبه رویکردهای قائل به اصالت سرمایه داری و تفوق تکنوکرات های حامی منافع تراست ها و کارتل های اقتصادی ، مناسبات دولت ها با کارگران دستخوش تغییر و تحولات زیادی شده است . در این میانه حجم بزرگ دولت و شرکت های دولتی و شبه دولتی ( بنیادها و نهادهایی که طبق اساسنامه غیرانتفاعی ب�

در سالهای ۷٤و۷۵ که در حال بازنگری تشکیلات ستاد و استانها بودیم.ایده ای را که در وزارت کشور برای استانداریها ودر برخی سازمانهای دیگر نظیر آب منطقه ای دیده بودم را به معاونت امور اداری ومالی وقت جناب آقای آقابزرگی ارائه کردم.بدینترتیب که در آنجا برای رتق  و فتق امور استانداریها ونیز واحدهای استانی یا منطقه ای �

یکی از ایده های ماندگار در معاونت امور استانها که با همت جناب آقای نظریان و همکارانش در دفتر برنامه ریزی امور استانها به نتیجه رسید و تعمیم یافت و هنوز هم استمرار دارد بحث ارزشیابی و ارزیابی شعب وادارات کل تامین اجتماعی استانها بود.مکانیزم بیمه ای سازمان تامین اجتماعی به نوعی در ایران وجهان منحصر بفرد است.این را به معنا

همانطور که قبلا گفتم تشکیلات ادارات کل استانه و شعب را در اوائل دهه ۷۰ بازنگری کردیم.ودر تشکیلات مزبور از ساختار مسطح وعناوین شغلی چند منظوره وساختار ماتریسی استفاده شده بود .ولی مباحث اقتصادی وبرنامه ریزی ونظارت و ارزشیابی در آن ساختار  وجود نداشت.وقتی در ساختار کلان ستاد مرکزی سازمان معاونت اقتصادی وبرنا�

قدیما یک نرم واستانداردی برای بازنگری تشکیلات مطرح بود.مثلا مطرح میشد که هر تشکیلاتی بعد ۵یا ۷ یا۹ سال باید بازنگری شود.البته الان با پیشرفتهای سریع تکنولوژی وتغییر وتحولات وسیعی که در حوزه قوانین ومقررات و...اتفاق میافتد بنظرم این نرم باید کاهش پیدا کند.البته این نرم را در مرجع علمی ندیدم(شاید باشد ولی من ندید�

این مقاله ضمن نقد کارشناسی و بی طرفانه وضعیت انتخابات واحزاب وتشکلها به  این نکته میرسد که اتکاء به احزاب  وتشکلهای صنفی برای صیانت از سازمان مقرون به صلاح نیست و باید بدنه کارشناسی سازمان میثاق نامه یا مانیفست ویا مرامنامه ای را در ارتباط با اصول وقواعد حاکم بر سازمان واقتضائات وملاحظات مترتب بر آن تدوین وآنرا در

موسسه عالی پژوهش تامین اجتماعی یکی از یادگار های سترگ جناب آقای دکنر کرباسیان در سازمان تامین اجتماعی است. موسسه مزبور در کنار کارهای پژوهشی سازمان در اوائل دهه ۷۰ چند کنگره تامین اجتماعی  را بطور سالانه برگزار می کرد که نقش مهمی در بسط فرهنگ تامین اجتماعی در کشور و بویژه دانشگاهها ومراکز پژوهشی و در بین نخبگان داشت �

در سال ۱۳۸٤ که تیم جدیدی مدیریت سازمان تامین اجتماعی را بدست گرفت.پس از چند ماه حسب نظر مدیر عامل جدید سازمان مقرر شد بعنوان مدیر عامل شرکت مشاور مدیریت وخدمات ماشینی تامین را برعهده گیرم.مدیرعامل مزبور در آن جلسه اعلام کرد که هنوز در مورد جانشین من به تصمیم نرسیده وبایستی دو تا سه ما کماکان سرپرستی معاونت را داشته باشم!

همانطور که در مطلب مربوط به فراخوان مدیران تشریح کردم.با توجه به خلاءمدیریتی که بلحاظ فاصله استخدامی ده ساله(۱۳۵٤تا۱۳٦٤)در سال ۱۳۸٤ به سبب بازنشستگی غالب مدیران قدیمی حادث می شد .طرح فراخوان مدیران را اجراء کردیم ونسبت به استعدادیابی اقدام شد وافراد مستعد ومدیران بالقوه شناسایی شدند وبرای آنها طراحی مسیر پیش�

در مطلب مربوط به نظارت وارزشیابی وبازرسی توسعه ای توضیح دادم که در دفتر بازرسی مدیرعامل وبویژه دفتر ارزشیابی امور استانها بیشتر بدنبال علت ها بودیم تا معلول ها وتمرکز من وهمکارانم بر علت یابی وسبب جویی تخلفات و...بود ودر گزارشات تلاش میکردیم نتایج آسیب شناسی سیستم ها وسازوکارهای موجود را بیان وراهکارهای پیشگی